Τα παράδοξα των Ευρωπαϊκών final four του Παρισιού

FinalFourParis

Μετά το άρθρο μας για το κύκνειο άσμα του Σερβικού διασυλλογικού μπάσκετ (διαβάστε εδώ) μας γεννήθηκε η ανάγκη για ιστορική αναδρομή στα final four που διεξήχθησαν στο Παρίσι και ανάδειξη τυχόν παραδόξων που συνέβησαν σε αυτά.

Πάμε λοιπόν. Παρίσι. Η πόλη του φωτός, η πολιτιστική και οικονομική πρωτεύουσα της Γαλλίας, το σημαντικότερο κομβικό σημείο της και έδρα πολλών διεθνών οργανισμών, όπως η UNESCO. Όλα στο Παρίσι φαίνεται να δουλεύουν ρολόι, εκτός κι αν πρόκειται να διοργανωθεί εκεί το final four του κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Το πρώτο final four που διεξήχθη ποτέ στο Παρίσι, στο Palais Omnisport Bercy, ήταν τον Απρίλιο του 1991. Η διοργάνωση ονομαζόταν ακόμα European Champions cup και ήταν υπό την αιγίδα της FIBA. Στους ημιτελικούς διασταυρώθηκαν FC Barcelona – Maccabi Elite (101-67) και Pop 84 – Scavolini Pesaro (93-87) . Στον τελικό η Pop 84 (η γνωστή σε όλους Jugoplastika που απλά είχε χορηγό εκείνη την χρονιά την ιταλική εταιρεία ρούχων Pop 84) κατέκτησε το τρίτο, και μάλιστα συνεχόμενο Πρωταθλητριών της ιστορίας της απέναντι στην Μπαρτσελόνα με 70-65. Το αξιοπερίεργο της διοργάνωσης αυτής ήρθε μετά το τέλος του αγώνα με την ανακοίνωση του MVP του final four. Ίσως είναι η μόνη φορά στην ιστορία των Ευρωπαικών κυπέλλων που τον τίτλο κατακτά παίχτης ο οποίος είχε 8 πόντους με 4/11 δίποντα 0/3 τρίποντα 2 ασίστ και 4 λάθη. Ο λόγος για τον Toni Kukoc. Σίγουρα ένας τεράστιος παίχτης ο οποίος όμως δεν έφτασε σε καμία περίπτωση την απόδοση του συμπαίχτη του Ζόραν Σάβιτς. Ο Σάβιτς πέτυχε 52 πόντους στους δύο αγώνες του final four και συγκεκριμένα στο τελικό είχε 9/13 δίποντα και 9/12 ελεύθερες βολές. Παρόλα αυτά οι διοργανωτές τον ανάγκασαν να περιοριστεί στον τίτλο του κορυφαίου σκόρερ του final four.

Τα χρόνια πέρασαν και κάπως έτσι φτάσαμε στο πολύ γνώριμο μας final four του 1996. Η διοργάνωση, παρέμενε ακόμα με την ίδια ονομασία και την ίδια διοργανώτρια αρχή. Στους ημιτελικούς είχαμε τον ισπανικό εμφύλιο Μπαρτσελόνα-Ρεάλ, με νικητές τους Καταλανούς με 76-66, καθώς και την νίκη του Παναθηναϊκού επί της CSKA Μόσχας με 71-81 με όργια από τον διαστημικό Wilkins. Το παράδοξο του final four του 1996 το ξέρουν μέχρι και οι πέτρες. Η περίφημη τάπα του Βράνκοβιτς. Ένα αντικανονικό κόψιμο του Βράνκοβιτς στην τελευταία φάση του αγώνα σε σουτ του Μοντέρο όπου η μπάλα είχε βρει ήδη στο ταμπλό βαπτίστηκε τάπα από τον διαιτητή Ντοριζόν και έτσι ο Παναθηναικός κατέκτησε το τρόπαιο με 67-66. Και η κατάληξη της ιστορίας γνωστή. Παραδοχή του λάθους από τον ίδιο τον διαιτητή του αγώνα και επιστολή της FIBA στην Μπαρτσελόνα σε 4 γλώσσες (που σίγουρα δεν έφτασαν για να ζητήσει συγγνώμη).

Συνεχίζοντας φτάνουμε στην κομβική σεζόν 2000-2001, όπου για πρώτη και μόνη φορά διοργανώνονται 2 κύπελλα πρωταθλητριών. Η Suproleague (υπό την αιγίδα της FIBA) και η Euroleague (υπό την αιγίδα της ULEB). Έτσι το 2001 το final four της Suproleague έγινε στο Παρίσι. Στους ημιτελικούς η μετέπειτα πρωταθλήτρια Maccabi κέρδισε την CSKA Μόσχας με 86-80 και ο Παναθηναϊκός 74-66 την Εφές Πίλσεν. Στον τελικό η λάμψη του άστρου του Dejan Bodiroga και οι 27 πόντοι που πέτυχε δεν ήταν αρκετοί για τον Παναθηναϊκό με αποτέλεσμα η Μακάμπι να πάρει το τρόπαιο με σκορ 81-67. Τελικός στο Παρίσι όμως χωρίς ευτράπελα δεν υπάρχει. Ένας εκ των ιδιοκτητών του Παναθηναϊκού, ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, μη μπορώντας να διαχειριστεί κάποια λάθος σφυρίγματα πέταξε το κινητό του προς τον διαιτητή του αγώνα. Παραδόξως ως διαιτητής του αγώνα είχε οριστεί ο Πασκάλ Ντοριζόν. Για την ιστορία, ο Θανάσης Γιαννακόπουλος πέρα από κοντή μνήμη, έχει και κακό σημάδι αφού το κινητό απλά προγειώθηκε στο παρκέ.

Το τελευταίο final four στο Παρίσι έγινε για τον θεσμό της Euroleague το 2010. Στους ημιτελικούς η Μπαρτσελόνα κέρδισε την CSKA Μόσχας 64-54 και ο Ολυμπιακός κέρδισε την Παρτιζάν (στην παράταση) με 80-83. Η Μπαρτσελόνα φτάνοντας τρίτη φορά στον τελικό στο ίδιο γήπεδο δεν άφησε περιθώρια στον Ολυμπιακό και κατέκτησε την πρώτη θέση κερδίζοντας εύκολα με 86-68. Η παρουσία των φιλάθλων του Ολυμπιακού στο Παρίσι ξεπέρασε κάθε προσδοκία δημιουργώντας φοβερό κλίμα κατά την διάρκεια του αγώνα. Μετά την λήξη όμως ζητούσαν επίμονα με συνθήματα και φωνές στο Γιαννάκη να παραιτηθεί. Αυτός είναι (ίσως) ο αγώνας που καθιέρωσε στις συνειδήσεις πολλών φίλων του Ολυμπιακού, τον Παναγιώτη Γιαννάκη ως τον πιο αποτυχήμενο προπονητή στην ιστορία της ομάδας.

Μετά από αυτές τις τέσσερις ιστορίες μας γεννήθηκαν κάποιες απορίες. Τι έχει μείνει στο γήπεδο που να θυμίζει αυτούς τους αγώνες; Μήπως υπάρχουν κι άλλες σχετικές ιστορίες κρυμμένες στην κρύπτη του χρόνου; Μείνετε συντονισμένοι για το επόμενο άρθρο-οδοιπορικό μας στο Παρίσι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: